دو خط موازى زاییـده شدند . پسرکى در کلاس درس آنها را روى کاغذ کشید. آن وقت دو ‏خط موازىچشمشــان به هم افتاد. و در همان یک نگاه قلبشـان تپیـد. و مهر یکدیگر را در ‏سینه جای دادند. خط اولى گفت: ما مى توانیم زندگی خوبی داشته باشیم. و خط دومی ‏از هیجان لــرزید. خط اولی گفت: و خانه اى داشته باشیم در یک صفحه دنج کـاغذ‎ .‎
من روزها کار میکنم. می توانم بروم خط کنار یک جاده دور افتاده و متروک شوم، یا خط کنار ‏یک نردبام. خط دومی گفت: من هم می توانم خط کنار یک گلدان چهار گوش گل سرخ ‏شوم، یا خط یک نیمکت خالی در یک پارک کوچک و خـــلوت‎.‎
خط اولی گفت: چه شغل شاعـــرانه اى. و حتمأ زندگی خوشی خواهیــم داشـت‎.‎
در همین لحظه معلم فریاد زد: دو خط موازی هرگز به هم نمىرسند و بچه ها تکرار ‏کردند: دو خط موازی هیچ وقت به هم نمی رسند‎.‎
دو خط موازی لـرزیدند. به همدیگــر نگـاه کردند. و خط دومی پقی زد زیر گریـه‎ .‎
خط اولی گفت: نه این امکان ندارد. حتمأ یک راهی پیدا میشود .خط دومی گفت: ‏شنیدی که چه گفتند؟ هیچ راهی وجود ندارد. ما هیچ وقت به هم نمی رسیم. و دوباره ‏زد زیر گریه. خط اولی گفت: نباید نا امید شد. ما از این صفحه کاغذ خارج می شویم و ‏دنیا را زیر پا می گذاریم. بالاخره کسی پیدا میشود که مشکل ما را حل کند. خط دومی ‏آرام گرفت. و اندوهناک از صفحه کاغذ بیرون خزید. از زیردر کلاس گذشتند. و وارد حیاط ‏شدند. و از آن لحظه به بعد سفرهای دو خط موازی شروع شد. آنها از دشتها ‏گذشتند ...، از صحراهای سوزان ...، از کوههای بلند ...، از دره های عمیق ...، ‏از دریاها ...، از شهرهای شلوغ‎...
سالها گذشت؛
و آنها دانشمندان زیادی را ملاقات کردند. ریاضیدان به آنها گفت: این محال است. هیچ ‏فرمولی شما را به هم نخواهد رساند. شما همه چیز را خراب میکنید. فیزیکدان گفت: ‏بگذارید از همین الآن نا امیدتان کنم. اگر می شد قوانین طبیعت را نادیده گرفت، دیگر ‏دانشی به نام فیزیک وجود نداشت. پزشک گفت: از من کاری ساخته نیست، دردتان بی ‏درمان است. شیمی دان گفت: شما دو عنصر غیر قابل ترکیب هستید. اگر قرار باشد با ‏یکدیگر ترکیب شوید ، همه مواد خواص خود را از دست خواهند داد. ستاره شناس ‏گفت: شما خودخواه ترین موجودات روی زمین هستید. رسیدن شما به هم مساوی ‏است با نابودی جهان. دنیا کن فیکون می شود. سیـارات از مدار خارج می شوند. کرات با ‏هم تصادم میکنند. نظام دنیا از هم می پاشد. چون شما یک قانون بزرگ را نقض کرده ‏اید. فیلسوف گفت: متاسفم... جمع نقیضین محــال است‎.‎
و بالآخره به کودکی رسیدند. کودک فقط سه جمله گفت: شما به هم میرسید. نه در ‏دنیاى واقعیات. آن را در دنیاى دیگری جستجو کنید... دو خط موازی او را هم ترک کردند. ‏و باز هم به سفرهایشان ادامه دادند. اما حالا یک چیز داشت در وجودشان شکل میگرفت. ‏‏«آنها کم کم میل به هم رسیدن را از دست میدادند.» خط اولی گفت: این بی ‏معنی است. خط دومی گفت:چی بی معنی است؟ خط اولی گفت:این که به هم ‏برسیم. خط دومی گفت: من هم همینطور فکر میکــنم. و آنها به راهشان ادامه دادند‎.‎
یک روز به یک دشت رسیدند. یک نقاش میان سبزه ها ایستاده بودو نقاشی میکرد.خط ‏اولی گفت:بیـا وارد آن بوم نقاشی شویم و از این آوارگی نجات پیــدا کنیم‎.‎
خط دومی گفت: شاید ما هیچوقت نباید از آن صفحه کاغذ بیرون می آمدیم. خط اولی ‏گفت:در آن بوم نقاشی حتمأ آرامش خواهیم یافت. و آن دو وارد دشت شـدند.روی دست ‏نقاش رفتند و بعد روی قلمش. نقاش فکری کرد و قلمش را حرکت داد‎.‎
و آنها دو ریل قطار شدند که از دشتی می گذشت. و آنجا که خورشید سرخ آرام آرام ‏پایین می رفت، سر دو خط موازی عاشقانه به هم میرسید‏‎.

...
هر جا که می رفت، بهشت هم دنبال او می رفت. اما او می گذشت و اعتنایی نمی کرد.
بهشت به خدا می گفت: خدایا ببین دیگران همه در آرزوی منند و من در آرزوی جوانمرد.
گذارش به هر جا می افتاد، دوزخ از آنجا می گریخت.
دوزخ می گفت: خدایا، ببین همه از من می ترسند و من از جوانمرد.

در شهری که به دنیا آمدم زن و دختری بودند که عادت داشتند در خواب راه بروند!
در یکی از شبهای تابستان آرام و زیبا٬ مادر و دختر طبق عادت همیشگی شان در خواب راه رفتند و در باغ مه گرفته شان به هم رسیدند.
مادر به دخترش گفت: هلاک شود آن دشمن بدخوی من! تو جوانی مرا تباه کردی تا زندگی خودت را بر ویرانه های زندگی ام آباد کنی. ای کاش می توانستم تو را به قتل برسانم!
دختر پاسخش داد و گفت: ای زن نفرین شده و پست و خودخواه! ای کسی که سد راه آزادی من شده ای! ای کسی که دوست می دارد زندگی ام را انعکاس زندگی فرسوده خود کند! آیا شایسته ی هلاک نیستی؟

می دونی ؟ گاهی وقتا از خودم می پرسم چرا ؟ چرا حالا که تمنای نگاهمون یکی نیست ، حالا که راهمون از هم جداس ، پس چرا من راه خودمو نمی رم ؟ به کدوم هدف افتادم دنبال تو ؟ تویی که حالا فهمیدم خودتم هدف مشخصی نداری ؟! هان ؟ حالا که می دونم تو اوج گرفتی و من فقط ناظر تو ام ، حالا که رفتی اون بالا ها و منو نگاه نمی کنی ، حالا که فقط منم که اینقدر تو رو نگاه کردم دارم کور میشم ، پس به چه امید ؟ حالا که می دونم سر و صداهای شلوغی که تو دلته نوای آروم دعوت منو به گوشت نمی رسونه ، واسه چی ؟
حالا که میدونم باورات با من یکی نیست ، حالا که می دونم فکرت یه جای دیگه ست ، حالا که می فهمم معنی هیچکدوم از شعرایی که برات خوندمو نفهمیدی ، حالا که می بینم وقتی برات از دلم حرف می زدم ، حواست جای دیگه بود پس واسه چی ؟
اصلا از اول چرا ؟ از همون روز اول ، چرا منو با خودت بردی ؟ پیش خودت ... و منو از خودم جدا کردی . به خودم که اومدم ، دیدم از خودم جدا شدم و تو هم پیشم نیستی . چرا ؟ من که از اول ادعایی نداشتم . من فقط می خواستم یه دل سیر نگات بکنم . همین ! منو محو تماشای خودت کردی ... بعد که چشامو باز کردم ، دیدم دارم از خودم دورتر و دورتر میشم . ازت پرسیدم داری چیکار می کنی ؟ و جواب دادی : اگه میخوای منو ببینی ، اگه دستامو میخوای ، بهاش همینه . اگه نمی خوای که ... ـ چرا چرا میخوام ببینمت ... عیب نداره منو از خودم رها کن ... ببر بالا ، پیش خودت ... اون دور دورا ...
ولی چرا ؟ چرا همین که اوج گرفتی دستامو رها کردی تا بیفتم ؟ چرا همین که اوج گرفته بودم دستامو رها کردی و دستای یکی دیگه رو گرفتی ؟ چون دستام یخ بود ؟ نمی دونستی که در اون لحظه از ذوق با تو بودن یخ کرده بودم . می دونم اونی که دستاشو گرفتی اصلا یخ نکرده بود ... حالا من موندم این پایین تنهای تنها . حتی دیگه من خودمم ندارم ! کارم شده این که هر روز تو اون بالا نگات کنم که چه جوری هر روز دستت تو دست یکیه و هی میری بالاتر و از من دورتر میشی . حالا من موندم و حرفها و آه و نفرین و سرزنشهای مردم . گاهی وقتا دلم بدجوری می گیره . وقتی که یاد این می افتم که حالا چقدر از تو دورم . و وقتی که می فهمم دیگه واقعا واسه ام یه آرزوی محالی ... ولی وقتی یاد اون لحطه ای می افتم که دستام توی دستت بود و برای یه لحظه منو نگاه کردی ، آروم یه لبخند می زنم و ته دلم -جوری که کسی نشنوه- با خودم میگم :
ـ ارزششو داشت!

دین...دی دی دی دین...دی دی دی دی دی دین...
چشماتو باز می کنی...لا مصب خواب عجب چیز خوبیه!دی دی دی دین...
دستتو می کشی بالای سرت و ساعت کوکی کوچولویی که بالای سرته رو بالاخره پیدا می کنی.چشاتو به زور باز می کنی تا ببینی ساعت چنده...ساعت ۴صبحه...یاد دیشب می افتی که که عوض درس خوندن٬رفتی سراغ چرت و پرت و اینور اونور٬فرداشم امتحان فیزیک داشتی...واسه همین آخر شب ساعتو رو ۴ کوک کردی که پاشی خیر سرت فیزیک بخونی!یه خمیازه می کشی و ساعتو خاموش می کنی و دوباره با خیال راحت می خوابی.
-زهرا... وای زهرا...پاشو خواب موندیم...بدو بدو دیر شد...خیلی دیر شد...زهرا!
همچین تو خماری یه خرده به خودت میای...احساس می کنی که ساعت ۴:۲۰هستش و یه ربع چرت زدی.حالا می خوای پاشی بری فیزیک بخونی...آره...الان پا میشم...که یکهو چشت می افته به ساعت دیواری اتاقت و می بینی که ساعت ۶:۴۰هستش! و تو باید ۷ مدرسه باشی...دلت میخواد سرتو بکوبی به دیوار...هیچی فیزیک نخوندی.به زور پا میشی و می شینی تو تختت که بابات میاد:دخترم پاشو!مدرست دیر شده.بعد ۴ تومن پول تو جیبی بهت میده.میخوای از غصه آب بشی بری تو زمین...میگی:چشم!اومدم!
بزودی متوجه میشی که داری از فشار منفجر میشی.به زور خودتو می رسونی تو توالت و همین که یه خرده میخوای احساس امنیت و آرامش و البته سبکبالی بکنی...
دینگ دینگ...دینگ دینگ...صدای زنگ خونه و همزمان با اون صدای داد مادرت که میگه:بدو آژانس اومد...بدو آژانس رفت...!
و تو رو تو این فکر می ذاره که بالاخره آژانس اومد یا آژانس رفت؟!!فوری از توالت می دوی بیرون و تو جیک ثانیه لباس فرمتو می پوشی... مقنعه ات از زیر یه کپه لباس کشف شده به خاطر همین یه جای ۲×۲ ساتنی مترم نمی تونی توش پیدا کنی که چوروک نداشته باشه...بی خیال بابا!
کفشاتو همین جوری پات می کنی.دیگه وقت نیست بندشو ببندی...در حالی که مامانت داره به زور تو حلقت نون و پنیر فرو می کنه از خونه می پری بیرون.همچین با عجله از پله ها میای پایین که انگاری داری پرواز میکنی.باورت نمیشه که چه سرعتی داری به خاطر همین آخر پله ها که میخوای در بیرونو باز کنی٬بند کفشت می مونه زیر پاتو تقریبا با کله میری تو کوچه...وسوار آژانس میشی.
-سلام!ببخشید دیر شد!
-(با کلی ناز و قمیش...)ای بابا خانوم شما فکر کردید ما بیکاریم؟الان نیم ساعته ابنجا وایستادم.
(در اون لحظه دلت میخواد فکشو بیاری پایین...همین مونده که ناز راننده آژانسم بکشم!خوبه به خدا!)
همین که را می افنه شروع می کنی به بستن بند کفشت تا دیگه سوتی ندی...تو راهم همش فکر امتحانی...تا اینکه می رسید. مثل هر روز یه ۲تومنی از جیبت در میاری تا بهش بدی.
-سه تومن میشه خانوم.
-چی.........؟؟آقا چه خبره؟من هر روز دارم این مسیرو میام ها!همیشه ۲تومن میدم!
-(یارو دستش میاد که قیمتو داریو نمیتونه سیاهت کنه...)خوب اینم حساب کنید که من نیم ساعت جلو خونه تون علاف شدم!باشه... عیب نداره...از دست این دخترا...هیییی....(یه آه سوزناک از ته دل می کشه!)
از ماشین پیاده می شی و سعی می کنی با تمام زورت در رو محکم ببندی تا تلافی اخلاق گندش در آد...وارد مدرسه میشی و امتحان خوشگلتو میدی...چیزایی که نوشتیو خودتم باورت نمیشه چه برسه به معلم بیچاره!خیر سرت استعداد درخشانی!ولی عیب نداره... بعد از امتحان احساس سبکی می کنی...زنگ تفریح می خوره و میای بیرون که با دوستت(هدی)دو قدم راه بری و هوات عوض بشه. همین که چند قدم راه رفتی٬می بینی یکی از بچه ها داره با بغض اسمتو صدا می کنه و میاد طرفت...یه روزنامه ورزشیم تو دستشه...
-چی شده؟
-زهرا ببین تو گل چی نوشته!هر چی از دهنش در اومده به محمد و علی گفته..(لازم به ذکره که این دوستم شدیدا طرفدار ممد پروینه.)
-علی...؟؟!
-آره! و محمد البته!
بعد روزنامه رو میده دستم...تیتر بزرگ:انصاریان:بیشتر ضرر می کنم چون اسمی تر از شما هستم!
خدا بگم چیکار نکنه نویسنده شو هر چی توهین و تحقیر بود تو این نیم صفحه به انصاریان کرده بود...انگار پدر کشتگی داره باهاش!
اینم چند نمونه کوچیکش(یکشنبه ۲۷ آبان ۱۳۸۶):
...البته جدا از پروین کوچک٬انصاریان نیز با درخشش در قلب خط دفاعی یک تنه توانست یونس گراییلی را بهترین بازیکن میدان کند!
...بازیکنان استیل آذین هرچقدر منتظر ماندند تا پروین یک گیر کوچکی به انصاریان بدهد٬این اتفاق نیفتاد و جالب اینکه علی انصاریان به عنوان رفیق شفیق پروین و پسرش شروع به سخنرانی کرد:"جان هر کس دوست دارید خودتان را درست کنید!چرا اینطوری بازی می کنید؟به خدا شاید با این بازیها هیچ تیمی مارا برای فصل آینده نخواهد!شاید خیلی از شما عین خیالتان نباشد اما من توی این تیم از همه اسمی تر هستم و دلم نمی خواهد چنین ضرری بدهم!" بعد از نطق انصاریان٬پچ پچ بازیکنها شروع شد٬آنها بار دیگر از شیرین کاری های انصاریان به تنگ آمده بودند...
...چیزی که بچه ها را شاکی کرده است این است که چطور پروین چشمش را به گاف ها و سوتی های انصاریان می بندد و ...
و هزار تا چیز دیگه که اشک تو رو در میاره...به این فکر می کنی که واقعا این آقای نوید غفاری که این مقاله مسخره رو نوشته٬اینقدر عقل نداره که بفهمه نباید شعور و شخصیت نداشته شو توی مقاله ای که اکثر مردم ایران می خونن به رخ بکشه؟ و نباید یک کسی رو (هر چقدر هم بر فرض محال افتضاح باشه!)اینجوری خورد کنه؟ و نمی فهمه که انصاریان بازیکنیه که بالاخره حدود ۱۰ سال سابقه ی حضور تو استقلال و پرسپولیس رو داره و بازیکنایی که تا حالا رنگ لیگ برتر رو هم به خودشون ندیدن ازش حساب می برن؟؟!واقعا که!
زنگ می خوره و میری بالا...تا آخر روز هیچی نمی فهمی...برگشتنه میری ایستگاه و سوار اتوبوس میشی.خدا رو شکر آفتاب از کدوم طرف در اومده اتوبوس خلوته...ته دلت خوشحالی که خوبه لااقل علی پروین قدر علی انصارو میدونه...روزنامه نگارا هرچی می خوان بگن!
میای تو خونه تلویزیونو روشن می کنی.تو اخبار ورزشی میگه حقوق بازیکنان استیل آذین کسر شد.دوباره...می خوره به حالت!